Opeens was er flink wat tegenwind vandaag. De hormonen deden mijn ziel al rammelen in een ziedend lijf. Maar daar bovenop kwam nog een wervelwind aan opmerkingen, bedenkingen en kritiek op me vallen.

Niets zo irritant als kritiek wanneer je net die dag een wandelende Achilles-pees bent. Opeens voelt alles persoonlijk en bekijk ik ‘t allemaal als een virus dat mijn verzwakte lichaam in wil dringen. Maar de woorden kruipen toch onder mijn vel en zaaien daar twijfel waar voorheen zelfzekerheid was.

‘Hoge bomen vangen veel wind’, zeggen ze dan. Eigenlijk dus: eigen schuld, dikke bult. Of ‘daar moet je mee leren omgaan’ Mijn hormonale duivels lachen daar eens hard om. Hoezo relativeren?
Ondertussen schuil ik in een hoekje en zet net dat stapje terug naar hoog en droog.