Het is al even geleden dat ik mijn gedachten in woorden wilde omzetten. Het had gekunnen, hoor. Maar het was niet mooi. Het zou een tornado aan zwaarmoedige woorden en zinnen geweest zijn. Het soort dingen dat je eigenlijk beter niet op papier zet.

Niet dat het nu veel beter is, maar ik word tenminste al niet meer opgezogen door mijn eigen gedachten. Toch niet altijd. Ik kan nu af en toe de tornado zien in plaats van mee te draaien met de woeste kolk die mijn leven beheerst.

Zo weet ik dat het einde van de storm in zicht is. Ik vereenzelvig me niet meer met de rukwinden die alles aan zekerheid aan flarden scheuren. Ik kan nu af en toe glimlachen om de schade. Soms zie ik zelfs de nieuwe kans die in het pad achter de storm op me ligt te wachten.