Gisteren zat ik vast. De wereld was een statische constructie die me op dat moment niet beviel. De mensen om me heen leken ook vast te zitten in het één of het ander. In een persoonlijke crisis, in stress of in mijn oordeel over hen. De wereld was niet langer rond, maar vierkant.

Maar vandaag werd ik wakker met vragen in mijn hoofd. Ze hadden in dat beroemde verhaal over Ali Baba niet ‘Sesam, open u!’, maar ‘Kan Sesam open?’ als oneliner moeten gebruiken want de poort naar mijn hoofd ging open met een vraag, niet een bevel. Ik schoot recht en zag dat alles weer rond was.

Gisteren kon ik de toren van inzicht niet beklimmen. Ik kon de trappen niet opsnellen om dan in een roes over de balustrade te hangen en mijn wereld te observeren. Maar vandaag vroeg ik me af of ik een deur kan openen, een trede kan beklimmen en uit een torenraam kan hangen. En hier ben ik dan.

Nu vraag ik me af wat ik zie hierboven? Wat is er daar beneden? Meteen komt het antwoord: daar is al een liedje over geschreven! Ik hoef niet meer te fronsen. Ik hoef alleen maar te vragen.