Even fronsen omdat ik de laatste dagen zo vaak mijn wenkbrauwen samentrek. Het ongeduld ligt veel te vaak op het puntje van mijn tong. De irritatie loopt me snel achterna wanneer ik even onbezorgd afdwaal. Ik ben slechtgezind.

Dus frons ik even en leg mezelf op tafel, het licht op de hoogste stand, de scalpel klaar om de oorzaak van mijn gezeur te ontleden en zo mogelijk weg te snijden. Maar ik kijk en zoek en vind niets. Er zijn geen bijzondere afwijkingen, geen acute symptomen, geen open wondes.

Ik staar naar de lucht zo grijs en vol. Meestal vind ik verlossing in de eindeloosheid boven mijn hoofd, maar vandaag zijn de wolken een fontein van kleine vlokken. Alsof ik op het bankje in een sneeuwbol zit en niet verder kan kijken dan het besneeuwde glas.

Help?