Een kopje muntthee, want dat zuivert. Dat is wat dit pindanootje nodig heeft: zuivering. Het lijkt me heerlijk ’s morgens op te staan en in iedere cel  van mijn wezen te voelen dat ik ‘ok’ ben. Het lijkt me nodig af en toe te weten dat de wereld geen hindernis is, maar een speeltuin.

Dus ben ik begonnen met de ruiten te wassen, de fundering te verstevigen, de filter te reinigen en het tijdelijk geheugen te wissen. Zo kan ik alles weer helder zien, mijn lichaam  gezond laten glanzen, de giftige gevoelens en herinneringen achter me laten en het hele leven weer opnieuw ontdekken.

Maar ik begin klein: met een kopje muntthee, want dat zuivert.

Twee pindanootjes dansend in de vroege morgen. Hoewel, eerder de vroege middag want de wallen staan nog getekend van de pindadans gisteren. Ik zit met hoofdpijn voor mijn scherm en probeer te bedenken waarom ik ook alweer kwaad ben. Er was een héle goede reden, dacht ik. Waarom zou ik anders nog zo nukkig rondlopen?

Ondertussen zitten lief en haar pindanootje in de zetel naar appartementen te zoeken. Wanneer het goed tussen ons gaat, zoekt ze meestal naar huisjes met een tuintje en een boompje (het hondje hebben we al). Maar vandaag zoekt ze  naar appartementen.

Een diepe zucht later besluit ik mijn stilte te doorbreken. Ik kan altijd terug kwaad worden zodra ik me de reden herinner. Dan maar de voorlopige overgave en eens een kusje gaan geven. Geen reactie, wel naarstig geklik op zoek naar appartementen. Ok, dat heb ik verdiend.

Nu ik weer bij gezond verstand ben, staat het hare uit. Dit gaat nog even duren. Dus zet ik de stap achteruit en volg haar in de dans.  Ik laat haar leiden tot ze mij niet meer wil laten lijden. Het ligt wat zwaar op de maag, zo’n pindadans vroeg in de morgen.