Ik weet niet waarom maar op een of andere manier ben ik helemaal ‘mee’ met dit liedje. Alsof de chaos die soms in me zit op muzieklijntjes is gezet. De melancholie van verzamelde deuntjes, het ritme dat net wel of net niet goed gaat, computers en violen samen en dan dat stemmetje ‘and you’ll pretend right along with me’
Ik heb er even heel stil naar zitten luisteren.
Color book – Blockhead
Bijna kwamen de tranen boven en wilde ik heel hard schreeuwen. Want ik wilde alleen maar helpen en ik wilde alleen maar de dingen verzachten. Maar toen kwam het deksel op de pindaneus en voelde ik me buitengesloten en machteloos.
Bijna was ik kwaad geworden om die afwijzing. Want ik vond dat ik toch mijn best deed om te helpen en toch mijn best deed om het beter te maken. Maar blijkbaar was dat niet goed of niet goed genoeg en ik voelde me afgewezen en beledigd.
Bijna was ik in die put beland en diep gevallen tot een ‘ik praat wel helemaal niet meer tegen je dan’ niveau. Maar toen kwam dat vliegtuig boven en trokken de wolken weg. Het blauwe straalde groots en ik realiseerde me dat een pindanootje maar een kleine bijdrage levert in deze wereld.
En zo liggen de hond en ik in een bolletje om de warmte te bewaren en sluiten we onze ogen om onze dromen te laten gaan.
En zo reizen de hond en ik naar warme plaatsen en strekken we ons uit in fijne wensen om dan morgen onze dromen te doen bestaan.