En toen de wolk dan eindelijk kwam, wist ik wat er komen zou

Haastig een dak, een paraplu, een goot, een schuilplaats

Maar wat er viel, kwam niet van boven uit

Wat er viel, kwam van binnen in

En weten wat er valt in mij

Doet verder vallen

Het is al even geleden dat ik mijn gedachten in woorden wilde omzetten. Het had gekunnen, hoor. Maar het was niet mooi. Het zou een tornado aan zwaarmoedige woorden en zinnen geweest zijn. Het soort dingen dat je eigenlijk beter niet op papier zet.

Niet dat het nu veel beter is, maar ik word tenminste al niet meer opgezogen door mijn eigen gedachten. Toch niet altijd. Ik kan nu af en toe de tornado zien in plaats van mee te draaien met de woeste kolk die mijn leven beheerst.

Zo weet ik dat het einde van de storm in zicht is. Ik vereenzelvig me niet meer met de rukwinden die alles aan zekerheid aan flarden scheuren. Ik kan nu af en toe glimlachen om de schade. Soms zie ik zelfs de nieuwe kans die in het pad achter de storm op me ligt te wachten.

Al twee hele dagen loop ik rusteloos mijn leven af. Mijn lichaam ziek en uitgeput, mijn geest op zoek naar impulsen, kennis, een vonk, een vlam, een troost, een inzicht. Al twee weken loop ik verward door mijn eigen leven. Mijn lichaam onrustig en op zoek naar wat er niet in thuishoorde. Mijn geest in de war omdat ik nergens passie meer in zie, omdat ik over niets meer wil schrijven, omdat niets meer de moeite lijkt.

Eerst stortte ik me op de materie. Deze telefoon deed me vroeger toch kirren van enthousiasme? En deze website kon me toch uren boeien? Waarom staar ik er dan naar alsof het allemaal dood en uitgehold is?

Toen bedacht ik me dat ik moest lezen. Ik zou dat enthousiasme wel in kennis vinden dan. Er zijn zo veel interessante feitjes in en over de wereld. Maar allemaal leken ze even onbelangrijk en niets kon me eindeloos boeien.

Tot slot ging ik maar zoeken dan in de boeken over meer zijn dan kennis en materie. Toch konden de pagina’s, de interviews, de tekeningen, .. me ook niet raken. Integendeel, ze irriteerden me.

Dan vanmorgen opeens na twee dagen fysieke rusteloosheid kwam de stilte door één eenvoudige quote. Ham Sa, I Am That, Ik ben Dat. Of Ham Sa, ik ben alles, ik ben dit, ik ben dat, ik ben overal, ik ben één.

Klik.

Ik ben onthecht. De dingen die me twee weken geleden een gevoel van leven gaven tonen me nu hoe leeg mijn leven was. Maar mijn geest is nog verward en zoekt naar die passies, die invullingen van mijn leven door materie. De laatste dagen vond ik alleen maar leegte. Ik kon het geheel nog niet zien. Ik kon niet verder kijken dan mijn geconditioneerde geest. Maar nu,

Ham Sa!