Maar de wind ging liggen en het water steeg meteen

De zwemvest overmoedig nog aan wal gelaten

Spartelend in het wilde en woeste schuim

Onderwater snakkend naar de maan

De ogen open en wijd naar boven

Een hulpkreet in luchtbelletjes

Net dan toch steeg de wind

En zakte het water weer

De assen aan mijn voeten

De furie in mijn hart

Schreeuwt de feniks nu

Voor het eerst sinds ik snak

Adem weg in rook en vlam

Voel ik nu hoe ik neerbuig

Naar de zuurstof in mijn val

Net die ene straal tevoorschijn

Waar we zochten en voelden

Toen eindelijk vonden en vierden

Het licht door de wolk heen

Het leven terug in de vlam

Die daar dan ook weer kwam

En ik zocht naar wat gaat er wel

Ze vroeg me wat er is

En ik zag alleen wat niet

Ze vroeg me zoveel

En ik was zo weinig

De mensen om me heen zo vol

Van zichzelf en van de wereld

Vol van hoogmoed en van val

En toen leek alles zo donker

De mensen om me heen zo licht

Van horen maar geen luisteren

Licht van verblindend niet meer zien

En toen leek ik zo vol van alles

Vol van mens zijn en donker van licht

Leeg na horen en verblind na luisteren

Alles in mij en niets in alles

Maar zeggen dat het nu zo goed is

Zeggen dat het nu zo moest zijn

Dat wilt mijn hart niet voelen

Een donkere wolk overheen mijn ziel

En de vele regen volgt elke zon

Aanvaarden, zeggen ze, moet je doen

Als ik dat nu eens eindelijk kon

Haastig een dak, een paraplu, een goot, een schuilplaats

Maar wat er viel, kwam niet van boven uit

Wat er viel, kwam van binnen in

En weten wat er valt in mij

Doet verder vallen

Niet dat het nu veel beter is, maar ik word tenminste al niet meer opgezogen door mijn eigen gedachten. Toch niet altijd. Ik kan nu af en toe de tornado zien in plaats van mee te draaien met de woeste kolk die mijn leven beheerst.

Zo weet ik dat het einde van de storm in zicht is. Ik vereenzelvig me niet meer met de rukwinden die alles aan zekerheid aan flarden scheuren. Ik kan nu af en toe glimlachen om de schade. Soms zie ik zelfs de nieuwe kans die in het pad achter de storm op me ligt te wachten.

Eerst stortte ik me op de materie. Deze telefoon deed me vroeger toch kirren van enthousiasme? En deze website kon me toch uren boeien? Waarom staar ik er dan naar alsof het allemaal dood en uitgehold is?

Toen bedacht ik me dat ik moest lezen. Ik zou dat enthousiasme wel in kennis vinden dan. Er zijn zo veel interessante feitjes in en over de wereld. Maar allemaal leken ze even onbelangrijk en niets kon me eindeloos boeien.

Tot slot ging ik maar zoeken dan in de boeken over meer zijn dan kennis en materie. Toch konden de pagina’s, de interviews, de tekeningen, .. me ook niet raken. Integendeel, ze irriteerden me.

Dan vanmorgen opeens na twee dagen fysieke rusteloosheid kwam de stilte door één eenvoudige quote. Ham Sa, I Am That, Ik ben Dat. Of Ham Sa, ik ben alles, ik ben dit, ik ben dat, ik ben overal, ik ben één.

Klik.

Ik ben onthecht. De dingen die me twee weken geleden een gevoel van leven gaven tonen me nu hoe leeg mijn leven was. Maar mijn geest is nog verward en zoekt naar die passies, die invullingen van mijn leven door materie. De laatste dagen vond ik alleen maar leegte. Ik kon het geheel nog niet zien. Ik kon niet verder kijken dan mijn geconditioneerde geest. Maar nu,

Ham Sa!

Op het bed ,verkrampt en muisstil, zit ze te staren. Maar het knarst vanbinnen en de hele kamer voelt het. De lucht is zwaar en die lichtjes steeds doffer.

Heel hard wil ik schreeuwen, het licht aansteken, ruzie maken. Toch blijft het bij kijken en hoewel ik haar woede zie kan ik de mijne niet meer voelen.

Dus kruip ik in bed en wacht tot ze weer uithaalt omdat niemand meer reageert. De wolken dreigen en de lichtjes verdwijnen. Ik sluit mijn ogen en schuil tot ze weer gaat liggen.

Lang na de laatste knal is het zware weg en ligt enkel de vermoeidheid nog tussen ons in. In een verward bolletje ligt ze nu te staren. Voorzichtig trek ik haar bij me.

We worden slaperig en ik glimlach omdat de storm weer over is. Warm en ontspannen liggen we veilig onder de lakens. Een geruststelling omdat we nu weer samen zijn.