Soms vraag ik me af of het slechte slapen door het gebrek aan smijten
komt. Ik kan zo’n alles of niets persoon zijn. De belangrijkste dingen
doe ik plots en meteen en daardoor vaak met weinig elegantie. Ik smijt
mezelf tevreden de zetel in en smijt mezelf enthousiast in een
project. Ik gooi mezelf in een diepe, luide zucht en spring net zo
hard opeens in een lach.

Maar met dat bed, en die andere persoon daarin, gaat er iets grondig
mis. Geen ruimte om mezelf meters uit te rekken, geen plaats voor veel
gedraai. Niets van een plotse en wilde ruk naar de slaap welkom. Een
diepe zucht of gefrustreerd gegrrrr zorgen meteen voor opschudding. En
zo is er geen smijten in, maar enkel zachtjes inhouden voor.

Liefst had ik een bed van serieus wat meters breed. Een matras waarop
ik altijd ergens een nieuw fris plekje kon vinden. Ruimte om me in
frustratie ruw te keren en dan plots diep in slaap te rollen. Lakens
zo groot dat ik me ,zonder iemand te storen, er horizontaal kan onder
verstoppen. Letterlijk en figuurlijk de ruimte om mezelf onbezorgd in
slaap te smijten.

Helaas, ook vannacht lig ik krap wakker. De frustratie groot en mijn
verzuchtingen zachtjes. Alleen maar warme plekken waar ik al eerder
lag. Geen plaats voor een boze arm of lui verkennend been. En dus geen
ruimte om de slaap te vinden. Voorzichtig draai ik me om en wacht op
een wanhopig slapen. Straks smijt ik me weer iets minder in de dag en
wens ik dat ik zonder smijten kon.

Voor het eerst sinds ik brand

De assen aan mijn voeten

De furie in mijn hart

Schreeuwt de feniks nu

Voor het eerst sinds ik snak

Adem weg in rook en vlam

Voel ik nu hoe ik neerbuig

Naar de zuurstof in mijn val

En toen de wolk dan eindelijk kwam, wist ik wat er komen zou

Haastig een dak, een paraplu, een goot, een schuilplaats

Maar wat er viel, kwam niet van boven uit

Wat er viel, kwam van binnen in

En weten wat er valt in mij

Doet verder vallen