De vreugdezeilen gingen open en de koers werd gezet

Maar de wind ging liggen en het water steeg meteen

De zwemvest overmoedig nog aan wal gelaten

Spartelend in het wilde en woeste schuim

Onderwater snakkend naar de maan

De ogen open en wijd naar boven

Een hulpkreet in luchtbelletjes

Net dan toch steeg de wind

En zakte het water weer

Voor het eerst sinds ik brand

De assen aan mijn voeten

De furie in mijn hart

Schreeuwt de feniks nu

Voor het eerst sinds ik snak

Adem weg in rook en vlam

Voel ik nu hoe ik neerbuig

Naar de zuurstof in mijn val

En toen de wolk dan eindelijk kwam, wist ik wat er komen zou

Haastig een dak, een paraplu, een goot, een schuilplaats

Maar wat er viel, kwam niet van boven uit

Wat er viel, kwam van binnen in

En weten wat er valt in mij

Doet verder vallen