Bijna kwamen de tranen boven en wilde ik heel hard schreeuwen. Want ik wilde alleen maar helpen en ik wilde alleen maar de dingen verzachten. Maar toen kwam het deksel op de pindaneus en voelde ik me buitengesloten en machteloos.

Bijna was ik kwaad geworden om die afwijzing. Want ik vond dat ik toch mijn best deed om te helpen en toch mijn best deed om het beter te maken. Maar blijkbaar was dat  niet goed of niet goed genoeg en ik voelde me afgewezen en beledigd.

Bijna was ik in die put beland en diep gevallen tot een ‘ik praat wel helemaal niet meer tegen je dan’ niveau. Maar toen kwam dat vliegtuig boven en trokken de wolken weg. Het blauwe straalde groots en ik realiseerde me dat een pindanootje maar een kleine bijdrage levert in deze  wereld.

En zo liggen de hond en ik in een bolletje om de warmte te bewaren en sluiten we onze ogen om onze dromen te laten gaan.

En zo reizen de hond en ik naar warme plaatsen en strekken we ons uit in fijne wensen om dan morgen onze dromen te doen bestaan.

Op zoek naar een weg naar beter, grasduin ik door de vele pagina’s over zuiveren. Ik wil informatie over voeding die me er weer bovenop helpt. Groenten, fruit, sappen, noten, …die stuk voor stuk een trede in de trap van evenwicht zijn.

Maar ik vind alleen maar wegwijzers naar de andere kant. Niet: ‘ga hierheen’, maar: ‘hier niet inslagen’. Variërend van een klein waarschuwingsbord tot grote kolossale alarminstallaties: doet dit niet, eet dat  niet, leef niet zo!

Licht verward aanschouw ik de ‘niets’. En daar zit het al in het woord. Dit is toch niets zo? Het lijkt me zo onnatuurlijk om te willen genezen tot het diepste van je wezen met als medicijn een lijst van verboden vruchten.

Dus sluit ik mijn vensters en trek ik de stekker uit de alarmbellen. Tijd om eens iets positiefs te bedenken. Misschien begin ik met een grappige film. Of een boek dat barst van de levensvreugde. Terwijl ik lach en lees, kom ik vast wat nieuwe wegwijzers tegen. ‘Ja, goed zo, hierheen!’