Het is al even geleden dat ik mijn gedachten in woorden wilde omzetten. Het had gekunnen, hoor. Maar het was niet mooi. Het zou een tornado aan zwaarmoedige woorden en zinnen geweest zijn. Het soort dingen dat je eigenlijk beter niet op papier zet.

Niet dat het nu veel beter is, maar ik word tenminste al niet meer opgezogen door mijn eigen gedachten. Toch niet altijd. Ik kan nu af en toe de tornado zien in plaats van mee te draaien met de woeste kolk die mijn leven beheerst.

Zo weet ik dat het einde van de storm in zicht is. Ik vereenzelvig me niet meer met de rukwinden die alles aan zekerheid aan flarden scheuren. Ik kan nu af en toe glimlachen om de schade. Soms zie ik zelfs de nieuwe kans die in het pad achter de storm op me ligt te wachten.

Al twee hele dagen loop ik rusteloos mijn leven af. Mijn lichaam ziek en uitgeput, mijn geest op zoek naar impulsen, kennis, een vonk, een vlam, een troost, een inzicht. Al twee weken loop ik verward door mijn eigen leven. Mijn lichaam onrustig en op zoek naar wat er niet in thuishoorde. Mijn geest in de war omdat ik nergens passie meer in zie, omdat ik over niets meer wil schrijven, omdat niets meer de moeite lijkt.

Eerst stortte ik me op de materie. Deze telefoon deed me vroeger toch kirren van enthousiasme? En deze website kon me toch uren boeien? Waarom staar ik er dan naar alsof het allemaal dood en uitgehold is?

Toen bedacht ik me dat ik moest lezen. Ik zou dat enthousiasme wel in kennis vinden dan. Er zijn zo veel interessante feitjes in en over de wereld. Maar allemaal leken ze even onbelangrijk en niets kon me eindeloos boeien.

Tot slot ging ik maar zoeken dan in de boeken over meer zijn dan kennis en materie. Toch konden de pagina’s, de interviews, de tekeningen, .. me ook niet raken. Integendeel, ze irriteerden me.

Dan vanmorgen opeens na twee dagen fysieke rusteloosheid kwam de stilte door één eenvoudige quote. Ham Sa, I Am That, Ik ben Dat. Of Ham Sa, ik ben alles, ik ben dit, ik ben dat, ik ben overal, ik ben één.

Klik.

Ik ben onthecht. De dingen die me twee weken geleden een gevoel van leven gaven tonen me nu hoe leeg mijn leven was. Maar mijn geest is nog verward en zoekt naar die passies, die invullingen van mijn leven door materie. De laatste dagen vond ik alleen maar leegte. Ik kon het geheel nog niet zien. Ik kon niet verder kijken dan mijn geconditioneerde geest. Maar nu,

Ham Sa!

Weer veel vragen vandaag en hoewel er ook antwoorden waren is er niets beantwoord.
Gisteren zetten die vragen de sluizen naar de vrijheid open, maar vrij zijn vind ik niet gemakkelijk.
Vrij zijn is aanvaarden dat er niets zeker is. Vrij zijn is opeens begrijpen waarin ik gevangen zit.

Had ik deze keuzes gemaakt als ik eerder de antwoorden in vraag had gesteld?
Zou ik nog denken als ik mijn gedachten eerder tot waanzinnig had benoemd?
Ben ik mezelf nog als ik alles wat mij heeft heeft gemaakt als een illusie beschouw?

Misschien kan ik niet leven buiten de kooi van mijn hoofd. Dat kan mijn levensles zijn:
dat ik nooit verder zal komen dan de waanzin die ik mezelf heb opgelegd.
Want ook denken over denken is denken. En praten over praten is praten.

Zo veel mensen voor mij bedachten dezelfde vragen.
Maar enkel een handje vol vond vrede in het gebrek aan antwoorden.
Ik wil graag zo iemand zijn: een nederig mens die zich neerlegt bij het niet weten.

Een ik die wordt door mijn keuzes te maken zonder op antwoorden te rekenen.
Een vrouw die toekijkt op de waanzin van haar eigen gedachten, maar niet oordeelt.
Een mens die weet waar de illusie ophoudt en de kern van zichzelf en van alles begint.