Het is al even geleden dat ik mijn gedachten in woorden wilde omzetten. Het had gekunnen, hoor. Maar het was niet mooi. Het zou een tornado aan zwaarmoedige woorden en zinnen geweest zijn. Het soort dingen dat je eigenlijk beter niet op papier zet.

Niet dat het nu veel beter is, maar ik word tenminste al niet meer opgezogen door mijn eigen gedachten. Toch niet altijd. Ik kan nu af en toe de tornado zien in plaats van mee te draaien met de woeste kolk die mijn leven beheerst.

Zo weet ik dat het einde van de storm in zicht is. Ik vereenzelvig me niet meer met de rukwinden die alles aan zekerheid aan flarden scheuren. Ik kan nu af en toe glimlachen om de schade. Soms zie ik zelfs de nieuwe kans die in het pad achter de storm op me ligt te wachten.

Verbaasd, maar niet verrast, bekijk ik haar terwijl ze rondtolt in haar gedachten. De avond is al lang niet jong meer en de lichtjes buiten zijn de enige in onze nacht.

Op het bed ,verkrampt en muisstil, zit ze te staren. Maar het knarst vanbinnen en de hele kamer voelt het. De lucht is zwaar en die lichtjes steeds doffer.

Heel hard wil ik schreeuwen, het licht aansteken, ruzie maken. Toch blijft het bij kijken en hoewel ik haar woede zie kan ik de mijne niet meer voelen.

Dus kruip ik in bed en wacht tot ze weer uithaalt omdat niemand meer reageert. De wolken dreigen en de lichtjes verdwijnen. Ik sluit mijn ogen en schuil tot ze weer gaat liggen.

Lang na de laatste knal is het zware weg en ligt enkel de vermoeidheid nog tussen ons in. In een verward bolletje ligt ze nu te staren. Voorzichtig trek ik haar bij me.

We worden slaperig en ik glimlach omdat de storm weer over is. Warm en ontspannen liggen we veilig onder de lakens. Een geruststelling omdat we nu weer samen zijn.