Bijna kwamen de tranen boven en wilde ik heel hard schreeuwen. Want ik wilde alleen maar helpen en ik wilde alleen maar de dingen verzachten. Maar toen kwam het deksel op de pindaneus en voelde ik me buitengesloten en machteloos.

Bijna was ik kwaad geworden om die afwijzing. Want ik vond dat ik toch mijn best deed om te helpen en toch mijn best deed om het beter te maken. Maar blijkbaar was dat  niet goed of niet goed genoeg en ik voelde me afgewezen en beledigd.

Bijna was ik in die put beland en diep gevallen tot een ‘ik praat wel helemaal niet meer tegen je dan’ niveau. Maar toen kwam dat vliegtuig boven en trokken de wolken weg. Het blauwe straalde groots en ik realiseerde me dat een pindanootje maar een kleine bijdrage levert in deze  wereld.